Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/mkowman/www/index.php:1) in /home/mkowman/www/index.php on line 28
K-MED Prywatny Gabinet Psychiatryczny w Łodzi - O chorobach

Schizofrenia

    Choroba zaliczana do psychoz endogennych, która stanowi zespół objawów psychopatologicznych (pozytywnych i negatywnych) o wyraźnym wpływie na funkcjonowanie człowieka. Jest to schorzenie rzadkie, rozpowszechnienie wynosi 1% w populacji. Początek choroby bywa ostry (nierzadko wymagający hospitalizacji) lub podstępny, skąpoobjawowy. Bardzo istotną kwestią w leczeniu schizofrenii jest jej wczesne wykrycie. Jednak nie zawsze jest to możliwe z powodu nierzadko występującego okresu prodromalnego, który obejmuje szereg objawów psychopatologicznych (depresyjnych, lękowych, natręctw) i pojawia się czasami nawet na kilka lat przed pojawieniem się objawów schizofrenii. Ponieważ schizofrenia jest chorobą głównie osób młodych, diagnoza jest często szokiem zarówno dla samego pacjenta, jak i najbliższej rodziny. Świadomość społeczeństwa dotycząca schizofrenii (jak wszystkich chorób psychicznych) rośnie, ale jej poziom pozostawia nadal wiele do życzenia. Aktualnie dostępne są leki nowej generacji, które w istotny sposób mogą poprawić jakość życia u chorych ze schizofrenią. Należy jednak pamiętać, że leki stosowane w leczeniu psychoz schizofrenicznych (podobnie jak każde inne) powodują niekiedy objawy niepożądane i dlatego ich dobór powinien być maksymalnie zindywidualizowany dla każdego chorego.

Depresja

    Najczęstsze (obok lękowych) zaburzenie psychiczne na całym świecie o istotnym wpływie na funkcjonowanie. Depresję dzieli się na kilka rodzajów, także jej nasilenie bywa różne: od łagodnego po ciężki (z myślami suicydalnymi). Ten ostatni przypadek wymaga zwykle intensywnego leczenia w warunkach stacjonarnego oddziału psychiatrycznego. Zanim jednak rozpozna się depresję należy wykluczyć inne schorzenia, które mogą mieć w swoim obrazie klinicznym objawy depresyjne (przykładem są choroby tarczycy). Według piśmiennictwa istnieją schorzenia somatyczne, w przebiegu których ryzyko depresji jest istotnie statystycznie wyższe w porównaniu z osobami zdrowymi (np. przewlekłe zespoły bólowe, cukrzyca, choroba niedokrwienna serca, czy stwardnienie rozsiane). Z powyższych powodów podejście do leczenia depresji powinno być maksymalnie zindywidualizowane, a diagnoza postawiona na podstawie rzetelnych przesłanek. Współczesna psychiatria dysponuje wieloma grupami leków przeciwdepresyjnych, które odpowiednio dobrane pozwalają na powrót do prawidłowego funkcjonowania społecznego i zawodowego, zwłaszcza w połączeniu z psychoterapią.

Zaburzenia lękowe

    Obszerna grupa zaburzeń, w dawniejszej terminologii „nerwica”. Prawdopodobnie nie ma człowieka, który nie doznawałby objawów lękowych w codziennym funkcjonowaniu. Różne reakcje ludzi związane ze stresami życia codziennego zależą zarówno od nasilenia stresora, jak i osobniczej, indywidualnej wrażliwości człowieka (cech osobowości). Oczywiście tylko istotne nasilenie lęku, uniemożliwiające codzienne funkcjonowanie, skłania do rozpoznania określonego zaburzenia lękowego. W tej grupie zaburzeń znajduje się m. in. zaburzenie lękowe z napadami lęku panicznego, którego objawy do złudzenia przypominają niektóre poważne stany zagrożenia życia, takie jak zawał mięśnia sercowego, czy udar mózgu. Z tego powodu, przed diagnozą zaburzeń lękowych, niezbędne jest wykluczenie innych chorób współistniejących. W leczeniu tych zaburzeń lękowych najważniejszą rolę odgrywa psychoterapia, a farmakoterapia stosowana jest – z wyjątkami – w przypadku braku efektu działań psychologicznych. Biorąc jednak pod uwagę dostępność psychoterapii w Polsce, niekiedy farmakoterapia jest postępowaniem pierwszego rzutu.

Otępienia

    Upośledzenie sprawności poznawczej w następstwie organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Najczęstszym schorzeniem tej grupy jest choroba Alzheimer´a. Problemy z pamięcią to głównie skarga osób w wieku podeszłym, ale pamiętać należy, iż jest to jeden z objawów depresji. Rozpoznanie otępienia musi być oparte na:

  • badaniach laboratoryjnych,
  • badaniu psychologicznym oraz
  • neuroobrazowaniu (CT głowy, MR, badanie SPECT).

    Na funkcjonowanie poznawcze ludzi w wieku podeszłym ogromny wpływ mają także takie czynniki jak: stan nawodnienia organizmu, nawyki żywieniowe, współistniejące schorzenia somatyczne oraz zażywane leki. Leczenie otępienia zwykle nie jest możliwe bez współpracy z opiekunami pacjenta. Nierzadko zespoły otępienne powikłane bywają epizodami zaburzeń świadomości, które objawiają się agresją, dezorientacją i niepokojem, głównie w godzinach nocnych. Takie incydenty powinny być sygnałem ostrzegawczym dla opiekunów pacjenta i powodem do szukania pomocy lekarskiej.

Uzależnienia

    Kolejna obszerna grupa zaburzeń psychicznych spowodowana stosowaniem substancji psychoaktywnych. W przebiegu uzależnienia mogą pojawić się objawy psychopatologiczne wszystkich chorób psychicznych, za najgroźniejsze uważa się objawy psychotyczne (halucynacje wzrokowe, słuchowe, urojenia różnej treści). Należy także pamiętać, iż zażywanie substancji psychoaktywnych bywa w niektórych przypadkach czynnikiem spustowym bardzo poważnych chorób psychicznych (np. schizofrenii). Lista substancji psychoaktywnych o na pewno szkodliwym (a prawdopodobnie też uzależniającym) działaniu na ośrodkowy układ nerwowy rośnie w zastraszającym tempie. Ostatnio nowością są tzw. dopalacze – legalnie dostępne „mieszanki” o trudno wykrywalnym składzie i zwykle nieprzewidywalnych skutkach zażycia. Uzależnienia dotykają przede wszystkim ludzi młodych, bardzo podatnych na „bycie na czasie”. Leczenie uzależnień jest bardzo trudne. Najpowszechniej używaną substancją psychoaktywną jest alkohol. W wyniku narastania problemu choroby alkoholowej dostępność do profesjonalnej terapii tego uzależnienia w Polsce stale rośnie, chociaż nadal jest niewystarczająca. Najważniejszym problemem jest zwykle motywacja pacjenta do podjęcia leczenia, bez której niestety kończy się ono niepowodzeniem.

Zaburzenia odżywiania

    Różne zaburzenia łaknienia o podłożu psychicznym. Powszechnie znane określenia anoreksja i bulimia stanowią tutaj rdzeń tej grupy zaburzeń. Na pewno chęć odchudzania się dotyka bardzo wielu osób (w tym autora tych przemyśleń), jednak drastyczne rygory żywieniowe (spełniające kryteria rozpoznania powyższych zaburzeń) stanowią istotny problem medyczny. Ze względu na to, że dotyczą one zwykle osób młodych, ich skutki powinny stanowić alarm dla rodziców i opiekunów. Leczenie zaburzeń odżywiania wymaga intensywnej psychoterapii, a także w niektórych przypadkach opieki psychiatrycznej i pomocy dietetyka. W skrajnych sytuacjach, z powodu długotrwałego głodzenia się i wynikających z niego zaburzeń gospodarki wodno – elektrolitowej, hospitalizacja w specjalistycznych oddziałach psychiatrycznych, nierzadko musi być poprzedzona pobytem w oddziale internistycznym. Leczenie farmakologiczne schodzi w przypadku tej grupy zaburzeń na drugi plan i stosuje się je w sytuacjach współwystępowania objawów depresyjnych, obsesyjno – kompulsyjnych lub lękowych. Nadal uważa się, że podstawą leczenia zaburzeń odżywiania jest długoterminowa psychoterapia z jednoczasową współpracą zespołu psycholog - psychiatra.

 
© 2010-2015 Maciej Kowman
       Powered by piotrza       
Aktualizacja strony:
17-06-2010 20:18:17

Stronę odwiedzono 814 razy.